Een gewone dag

Een verhaal vertellen als… Een gewone dag uit het leven van Bea en Luc…

Met een partner met Dementie is geen enkele dag nog hetzelfde en al zeker niet gewoon. Zo lijkt het wel, zo ziet het er ook uit als je gewoon kijkt, je ziet toch niets? Niets is minder waar, het is verborgen voor iedereen, behalve voor mij. Onze gesprekken lopen vast, na jaren samen weet je op welke manier hij gaat reageren ook wat zijn mening is over dagelijkse onderwerpen. De harmonie is weg, de diepzinnigheid lijkt te zijn opgelost in de mist. Praten over de meest banale dingen lukt nog net , al zijn die dan zo leeg en zonder enige diepgang.

En van de hak op de tak, en ik kan raden op welke tak hij nu weer zit als ik niet eens weet op welke boom? Zo vermoeiend en ik blijf achter met een grote leegte.  Heeft hij wel gehoord wat ik heb gezegd? En wat hebben we nu samen besproken? En zo ontstaan er conflicten die als een boemerang terug bij mij komen, want hij is zich daar totaal niet van bewust. Wie lijdt hier eigenlijk onder die ziekte?

Aan gesprekken heb je niets meer, vragen stellen kan ik beter laten, want opnieuw krijg ik een blik van ??? en zit hij weer op een andere tak. Die leegte, dat eenzame gevoel dat aan mij knaagt, is ook weer zoiets onzichtbaar en zonder bijsluiter om te weten hoe en wat?

En zo trekt de mist meer en meer over ons…

2 gedachten over “Een gewone dag

  1. Ik denk dat Luc al wat verder in het proces zit dan mijn man al is hier ook alleen maar nog communicatie zonder diepgang. En als ik denk dat hij een goede dag heeft merk ik achteraf dat ik er telkens ” intrap ” door zijn antwoorden als “ja is ook zo” of “ja denk ik ook” en als ik erop doorga merk ik dat hij het gesprek dat ik met hem voer helemaal niet volgt en maar knikt. Ik betrap me er zelf op dat ik al vaker denk och laat maar om iets te vertellen wat ik vroeger altijd en graag met hem deelde omdat het me steeds meer gaat irriteren dat hij doet alsof hij alles begrijpt.

    Like

    1. Inderdaad Lenie, zo voel en ervaar ik dat ook, en ik ook heb het vaak over oh ,laat maar, ik zal het maar niet vertellen, maar daardoor raken wij verder en verder weg naar eenzaamheid toe ….daarom ook zijn lotgenoten zo immens belangrijk….

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s