Eenzaamheid

Eenzaamheid en hoe dat zijn weg gaat …..

Eenzaam zijn is een gegeven dat in alle relaties aanwezig kan zijn ,maar zoals altijd is dat bij dementie weeral een ander verhaal. Je partner is er nog, zeggen ze, maar neen hij is er niet meer, ook al zie en hoor je hem. Een afschuwelijk gevoel, rouwen voor iemand die levend naast je zit, iets moeilijker en pijnlijker kan ik niet bedenken. Bij FTD dementie valt ook nog eens de empathie weg, en is dat niet juist wat gelijk welke relatie overeind houdt? Wat is er dan nog? Huisgenoten?

Eenzaamheid is dan ook zeer groot, en doet pijn… Niet bij hem omdat ook dat niet bij hem doordringt, bij mij wel! Het wordt kouder en kouder in mijn gevoelsleven, en na jaren ben ik dat kwijt. Ik weet niet meer hoe dat voelt om het nog wel te hebben.

Maar geen van beiden heeft daar enige macht over, dementie neemt hierin de leiding. Machteloosheid is alles wat er rest…

Maar wat er dan gebeurd als je na jaren van verder doen in zorg liefde, er iemand in je leven komt die juist dat weet te raken! Het deurtje waarachter die gevoelens verstopt zaten open krijgt. De stroom komt er als een tsunami naar buiten in volle kracht, zo hevig dat ik daar geen enkele controle over heb. Ik was mij niet meer bewust dat ik dit nog had, dat het er nog was.

Het brengt mij zo in de war en tegelijk is er dat overheerlijke gevoel dat alleen liefde geven kan. Het haalt het beste uit mezelf naar boven, en ja ook de roze wolkjes. En tegelijk zijn er de gitzwarte wolken van de dementie die mij al  dreigend aankijken. Weeral die angst dat ook dit mij zal worden afgenomen.

En bij mijn partner zijn er ondertussen ook veranderingen gaande, door zijn ziekte heeft hij nog weinig te verwachten en zijn enige doel in zijn nog resterende en steeds korter wordende heldere momenten is dat ik overeind blijf, gelukkig kan zijn en daardoor ook zijn veiligheid en laatste houvast kan blijven. Dat ik kan blijven mantelzorgen.

Hoe beter ik mij voel des te beter kan ik voor hem zorgen. Zo staat dat ook in honderden folders beschreven, zorg goed voor jezelf, dan kan je beter voor die ander zorgen!

Maar is dat dan ook mijn levensdoel? Mag ik zelf nog beslissen over mijn leven? Is mantelzorg dan het enige wat er nog voor mij inzit? Dat wil ik niet, Ik wil mijn leven en welzijn NIET in die bodemloze put van dementie gooien. Zo blijf ik vechten en strijden voor mezelf!

Wordt vervolgd …..

Een gedachte over “Eenzaamheid

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s