Mijn gevoelens uitgedrukt in een hoop klei

Of hoe het onzegbare in beeld kan vertaald worden.

Dementie kwam als een dief in de nacht bij ons binnen. Slapen is al lang niet meer wat het was, niets is nog wat het was.

Alles staat plots op de helling met een enorme diepte eronder. Een diepte, je weet dat die er is maar je ziet niets… bedekt met een deken van dikke mist waar je niet doorheen kan kijken. Wat ligt er in die diepte?

Op zo een nacht werd ik wakker met een kloppend hart en adrenaline stroomde door mijn lichaam. Een nachtmerrie had mijn onderbewustzijn in bewustzijn gebracht. Ik werd gezogen in een soort trechter met een enorme kracht, steeds dieper en vooral smaller en enger. Nee, nee hier moest ik uit! Mijn handen deden er letterlijk pijn van door mij vast te hechten om niet in die diepte te worden gezogen.

Ik ben opgestaan, heb een stuk papier genomen en een potlood en heb het getekend. Dit wou ik uitdrukken op mijn manier, het in leven brengen van wat nog niet bestond. In mijn atelier heb ik die nachtmerrie in beeld uitgewerkt, louter op gevoel. Het was een weergave van wat mijn onderbewuste me heeft doorgegeven, wat de echte ongenuanceerde gevoelens waren.

Dat er daarna nog gingen volgen wist ik toen nog niet. Het vervolg van mijn emoties als mantelzorger voor de mens met dementie lees je verder in mijn verhalen.

2 gedachten over “Mijn gevoelens uitgedrukt in een hoop klei

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s