Moederdag 2019

Zo een dagje dat een familie dag hoort te zijn, een gezellig samen zijn om mama’s in de bloemetjes te zetten. Met een partner met dementie  een heel ander verhaal dus.

En dat begint al met de afspraken met de kinderen op voorhand. Allemaal samen kan niet meer, en daar kan ik wel begrip voor opbrengen maar hoe doen we dat dan? Eén gezin met de twee kleinkinderen dan, gezellig koffie met taart. Dat voelt dan weeral zo moeilijk, al is er voldoende begrip. Dat constant moeten schipperen, onderhandelen, beslissen. Alles moet ik op mij nemen zo ook de verantwoordelijkheid. Allemaal niet erg als ik zou weten dat ik hem daarmee een fijne namiddag gun  met zijn familie, maar is dat zo?

Wat en hoe ik het wil en zou willen is hier al lang niet meer van belang. Maar ik bezit gelukkig nog genoeg positiviteit om er toch maar weer het beste van te maken. De vrolijkheid zelve organiseer ik de zondagmiddag een gezellig samenzijn met dochter schoonzoon en de twee kleinzonen. Zo blij om mijn kleinkinderen nog eens te zien ik heb ze mee opgevoed en nu ze niet meer zoveel kunnen komen en ook logeren niet meer kan. Wegens te druk mis ik ze wel. Of hoe dementie met een grote bezem de vloer veegt en alles en iedereen er uit borstelt. Van arrogantie gesproken!

Goed, daar gaan we dan super gezellig en vrolijke en grappige gesprekken gaan over de tafel, genieten… Tegelijk dringt het tot mij door hoeveel ik al mis! Hoe ver dat al is doorgeschoven dat dit er hier al zo lang niet meer is! De confrontatie doet even pijn maar ik wil hier niets van missen. Luc zit er netjes gedoucht en gekleed bij, ook dat geregeld. Verder zit hij daar en kijkt er naar! Heeft geen enkele deelname aan de gesprekken en heeft enkel interesse in welk stuk taart hij nu zou nemen?  En loopt in de gang te zoeken naar de frigo. Ik probeer het niet te zien, maar dat lukt mij maar half.

Overal zit dementie zich er  tussen te mengen en te domineren vooral! Het bezoek vertrekt na alles te hebben opgeruimd en de vaat in de vaatwasser. En daar sta ik dan, tranen tegen te houden het gemis, de liefde die ik gevoeld heb is de deur weer uit. En Luc wandelt naar de zetel en valt na een minuut in een diepe slaap. Een grote leegte en eenzaamheid overvalt mij.

Moest het even kwijt aan mijn goede vriend met een warm begrip. Dan toch maar neerschrijven.

wordt vervolgd…

4 gedachten over “Moederdag 2019

  1. Hier ook herkenbaar..ook op mijn kleinkinderen 5 jaar lang bijna dagelijks opgepast en nu als ze er zijn altijd alert blijven dat mijn man geen onaardige opmerkingen gaat maken en die komen meestal totaal onverwacht en ongegrond. Gelukkig kunnen twee van mijn vier kleinkinderen hier goed mee omgaan omdat ze zich hier thuis voelen maar de andere twee schrikken en willen al gauw weer naar huis 😦 😦

    Like

  2. Bea,
    Toch wel wat pakkend als je dat leest, maar o zo belangrijk dat je hiermee wil naar buiten komen. Respect! Zoveel mantelzorgers hebben deze uitwisseling van ervaringen nodig, want ook het leven van de partner wijzigt grondig. Respect voor al je energie en openheid!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s