Vrije dag voor de Mantelzorger

Een dag zoals alle andere zou je denken, met dementie in je leven dus niet.

Luc gaat sinds enkele maanden eerst één, dan twee, en ondertussen drie dagen per week naar dagopvang in onze gemeente, in het WZC St Antonius. Een positief en gedreven team van mensen staan elke dag klaar en doen hun uiterste best om de mensen een fijne dag te bezorgen. Voor Luc doet het ook goed om sociaal contact te hebben en aandacht te krijgen, maar ook zijn eenzaamheid wordt opgevangen. Hij kijkt er dan ook naar uit en heeft ondertussen een band opgebouwd met de mensen die er zijn.

De vrijwilligerscentrale van de CM komt hem om 8u thuis ophalen en om 16u terugbrengen. Zo ben ik even vrij van zorgen en tegelijk moet ik niet constant op hem letten. Een dag om tot mezelf  te komen en te doen wat ik met mijn partner met dementie niet meer kan doen.

Soms wil ik alleen rustig thuis blijven en genieten, maar andere dagen ga ik graag op stap met vrienden. Dit moet dan ook allemaal op voorhand geregeld worden, want ik kan enkel weg als Luc naar de opvang is. Ook ga ik eens op mijn eentje naar de stad Halle gezellig rond kuieren en iets gaan eten.

Zo een dag was het vandaag.

Zit ik rustig op het terras, komt daar een man voorbij wandelen die mij herkende omdat zijn vrouw ook in hetzelfde WZC op dagopvang verblijft. Hij komt er gezellig bij zitten, twee mantelzorgers op hun vrije dag, fijn toch?

Hij begint te vertellen. De woorden, het verdriet, de onmacht en de eenzaamheid kwamen als een vloedgolf over ons tafeltje, en ja, ook de tranen …. Vol begrip en herkenning laat ik hem zijn verhaal vertellen en vul aan met mijn verhaal. Zo zitten we daar een hele tijd, al was tijd even onbestaande voor ons.

Het verhaal van de mannelijke kant van de relatie met dementie boeide mij ook, want op de groepen met lotgenoten op sociale media zijn het vooral vrouwen die vertellen. Ik heb nu dus ook geleerd dat mannen het ook vooral moeilijk hebben met het runnen van het huishouden tussen alles door. Verder is het emotioneel hetzelfde: het ontbreken van empathie, de enorme eenzaamheid en de machteloosheid die wegen.

Twee koffies later staan we toch op met een warme knuffel van wederzijds begrip en gaan verder op onze weg. Het laat mij niet los, hoe intens de behoefte is aan lotgenotencontact, hetzelfde meemaken, herkenning vinden en elkaar te steunen, het samen-sterk-gevoel, het niet alleen voelen.

Dementie is een ziekte die voor degene die er 24/24 mee moet omgaan ook een aanval is op je eigen leven. Het blijft mij dan ook bezig houden en ben vastbesloten daar iets mee te doen.

Enkele uren later komt Luc thuis van de dagopvang  en met de voordeur nog in zijn hand vraagt hij mij : “Wat heb jij gedaan met die man?” Ik reageer uiteraard verbaasd, waarop hij zegt: “Die mens is al weken depressief en vandaag kwam hij zijn vrouw ophalen met een brede glimlach op zijn gezicht en vertelde aan iedereen van zijn ontmoeting met jou in Halle!” Mooi is dat toch? Maar tegelijk zat Luc alweer op een andere tak en vertelde over de lekkere soep die ze gemaakt hadden.

Zo, dat was mijn vrije dag, met veel gedachten en inspiratie om dit gegeven verder te bekijken, en verbondenheid proberen te bereiken.

Wordt vervolgd…

8 gedachten over “Vrije dag voor de Mantelzorger

  1. Ik ken ook een vriend waarvan zijn vriendin jong dement is , ze zit in een home in Oostende bij allemaal bejaarde mensen , verschillende keren in de week gaat hij haar bezoeken ! het was een intelligente vrouw want ze had universitaire studies gedaan . Hij zocht contact om een nieuwe relatie te beginnen maar ik ben daar niet op ingegaan .

    Like

  2. Wat heerlijk voor je dat je man naar de dagopvang gaat, heb je even tijd voor jezelf. Mijn man is een paar keer geweest maar hij wil absoluut niet meer, helaas😥

    Like

    1. Elly ik begrijp je wel, maar hier was een moment van :Keuze is geen optie meer …..mijn leven volledig opgeven wou ik niet , en dat heeft hij ook heel goed begrepen…… En wou dat zelf ook niet want dan ging ik het niet volhouden en dan ?Het is zo al hevig en intens genoeg , … Blijven proberen misschien Elly ,zodat jij er niet onderdoor gaat ……

      Like

  3. Bea,
    Het heeft me deugd gedaan om je “toevallig” in Halle te ontmoeten en onze raakpunten herkennen. Enigszins een andere ziekte parkinson/dementie en dementie , doch veel gelijkenissen. Eenzaamheid, machteloosheid, aanvaarden.
    Ik ben blij dat mijn echtgenote kan opgevangen worden in DVC, gestart met 2 dagen en nu al 5 dagen in de week.
    Een geweldig team van verzorgsters, ,sociale kontakten die mijn vrouw toch even in de realiteit houden.
    Ik moet tijd voor mezelf hebben ondanks de vele huiselijke taken zoals vervoer, boodschappen, koken, doktersbezoeken, tuin, administratie enz.
    Mantelzorg is niet evident en om alsdusdanig erkend te worden.
    In ons geval heeft de procedure exact één jaar geduurd en uiteindelijk door de
    bezwaarcommissie goedgekeurd. Energie die ik niet kon gebruiken voor de zorg van mijn echtgenote.

    Like

  4. Willy, bedankt voor je reactie op mijn (ons) verhaal van vrijdag ,het was ook voor mij een warm gevoel om samen onze belevingen uit te spreken en ,te delen …..want dit is zo belangrijk om te kunnen praten met iemand die weet wat we doormaken …En inderdaad tijd voor jezelf is heel erg nodig om het te kunnen volhouden .. Dus, is wat mij betreft voor herhaling vatbaar ,we spreken nog eens af op onze vrije dag ……
    laat maar iets weten ……Bea

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s