Vakantie met FTD

Vakantie, of wat het zou kunnen zijn, is met een partner met dementie alweer een ander verhaal. 

Onze laatste vakantie samen dateert van drie jaar geleden, een weekje Marbella in Spanje.  Dit was juist enkele maanden na de diagnose, toen we allebei nog niet beseften wat dementie voor ons in petto had. Met mijn rugzakje volgepropt met geduld en vol goede moed vertrokken we dan. Maar wat  we al helemaal niet wisten is dat het FTD-monster mee in onze handbagage zat.

Het begon al in de luchthaven, verwarring alom, alles wat ik zo goed had voorbereid werd in twijfel getrokken,naar rechts werd naar links enz… Uit veiligheid hield ik zijn documenten bij mij. Dat rugzakje volgepropt met geduld begon al wat lichter te wegen. In het vliegtuig zaten we als sardientjes in een blik, en dat viel nog mee, de FTD kon hier niet zoveel streken uithalen.

Aangekomen in het hotel was het weer het moment voor het monster om onrust en verwarring te zaaien. Het zorgde ervoor dat Luc de kamer niet kon vinden en verstopte het restaurant zodat Luc in alle staten van verlies van tijd en ruimte verkeerde. Het geduld in mijn rugzakje was ondertussen leeg en vervangen door frustratie en ongemak. FTD lachte in zijn vuistje …..

Ik moest dus constant bij hem blijven, zoveel was duidelijk. En als dat om een kind gaat dan weet je dat en stel je je daar ook geen vragen bij, maar bij een volwassen man klopt dit niet in je hoofd. En ook niemand die het ziet. We lijken een perfect normaal koppeltje met vakantie, maar helaas, niets is minder waar!

In het restaurant konden we mooi aanschuiven aan een buffet van enkele meters lang, en daar zag ik tussen de tomaten en de komkommers het monster al met een grijns naar mij loeren. Een bord vol met lekkers, en dan? Waar was ons tafeltje alweer? Dit heb ik dan opgelost door Luc eerst te laten gaan en te blijven zitten zodat hij mij kon zien.

Wat zullen we hierna gaan doen? De stad verkennen of een wandeling maken? Wandelen kon toen nog perfect, dus dat werd het dan, en we genoten er allebei van. We deden wel elke dag exact dezelfde weg en gingen op exact hetzelfde terras iets drinken. Toen al was hij op zoek naar zekerheid, stabiliteit en herkenning. 

Na de wandeling van enkele uren en de lunch was het tijd voor hem om wat te rusten en op de kamer te blijven, echter niet voor mij. Zou ik het aandurven om hem alleen te laten met FTD op de kamer? Ik nam toch maar het risico en met de smartphone in de hand en de afspraak dat hij op de kamer blijft en mij zou bellen als hij wakker was (ook dat ging toen nog) kon ik het riskeren. Zo kon ik wat genieten in het hotel, een duikje nemen in het zwembad en mijn boek lezen.

Dit ging een aantal dagen goed, tot we toch samen de stad eens wilden verkennen en een taxi namen, met het monstertje op de achterbank. Aangekomen en amper uit de taxi gestapt sloeg de paniek al toe: teveel mensen, teveel drukte en teveel input. Gevolg; hij wou onmiddellijk terug naar de kamer in het hotel, hij was helemaal in de war. Dat deden we dan ook, Luc installeerde zich in de kamer met de tv aan en was perfect gelukkig, maar ik niet!. 

Dus, plan bedenken en voorstel gedaan dat hij mooi op de kamer blijft en ik alleen naar de stad zou gaan, wat ik toen ook gedaan heb, hij blij, ik blij.

Tot de terugreis in de luchthaven waar FTD  weeral een kans zag om nog wat te stoken, er was dezelfde verwarring en tot overmaat van ramp was ik door de controle en was Luc mij niet gevolgd, ik mocht niet meer terug en ik kon hem in de verte zien lopen, gelukkig iemand gevonden die hem wou tonen waar hij moest zijn. 

Terug veilig thuis en een ervaring rijker en met mijn rugzakje leeg, geen druppeltje geduld meer in.

Nu, drie jaar later heeft FTD zowat alles overgenomen en behoort vakantie samen tot het verleden. Het is nu ook voor mij zo goed als onmogelijk om nog maar te denken aan vakantie, weekendje of wat dan ook  zonder een grote organisatie om Luc onder te brengen, maar ik blijf vechten en geef niet op.

Wordt vervolgd…

12 gedachten over “Vakantie met FTD

    1. Op vakantie gaan met iemand met dementie: het is niet evident maar het kan! Zo werd Heathrow recent nog tot de eerste dementievriendelijke luchthaven ter wereld gedoopt mét aandacht voor kwetsbare personen (lees ook http://mediacentre.heathrow.com/pressrelease/details/81/Corporate-operational-24/7146). Tegelijk is er natuurlijk de realiteit én het besef dat de aandoening op je bagagedrager meereist en als een onzichtbare last en je het het fietsen moeilijker maakt. ‘Leef van dag tot dag’ zei Winnie, partner van Christophe die ook dementie had en die enkele jaren geleden met mij op reis gingen naar Nepal (een bijzonder avontuur!)- ‘dat maakt het leefbaar voor iedereen’. En deze gedachte kan helpen ervoor te zorgen ervoor dat Bea en Luc aan het stuur blijven en niet FTD.

      Like

  1. Zeer waardevolle reactie, Jurn en best de moeite waard om over na te denken…Al geeft dit een gigantisch schuldgevoel aan degene die juist van dag tot dag het beste van zichzelf geeft en opoffert om het juist leefbaar te houden voor beiden …..En enkele dagen vakantie is maar een moment opname van het leven van elke dag opnieuw …..

    Like

  2. Een schuldgevoel is echt niet nodig. Veel mantelzorgers beseffen dat te laat. Waarom zou je je schuldig voelen? Al begrijp ik dat natuurlijk wel … Duisternis verdwijnt niet door het te bestrijden maar door er licht in te brengen!

    Like

  3. Bea,
    Jouw verhaal is heel herkenbaar. Ik heb(moet) mij allang een gedacht moeten maken dat verlof voor ons niet meer kan. De laatste keer 10 jaar geleden, met de TGV naar Frankrijk op hotel van CM. Vreemde toestanden, andere mensen, hotelkamer, dit alles bracht verwarring.
    Verlof was een inspanning!
    Noodgedwongen bleef bij ons nog enkel een koffie drinken in Halle.
    In ’t begin met vrienden, later alleen met ons twee.
    Gesprek volgen werd moeilijker, nu is dit OOK weg gevallen.
    Onlangs nam ik Mia mee naar de Spar.
    Al die vreemde toestanden : mensen, rekken, gangen brachten haar in de war.
    Dus zit er dat ook niet meer in.
    Uiteindelijk blijft voor haar nog enkel een vast stramien over : ’s morgens de verpleegster, ontbijten, DVC in SPLeeuw, retour naar huis, rusten,eten, slapen!
    Voor mij mensen opzoeken om de praten en delen zoals met U en sommige verpleegsters.
    groetjes…..willy

    Like

  4. Dank je Willy, iemand die dit niet echt beleefd weet dit ook niet , en graag nog eens afspreken, waar dan ook en er een gezellige namiddag van maken , vriendschap en begrip is wat we nodig hebben om dit te kunnen volhouden …..groetjes Bea

    Like

  5. Heel herkenbaar verhaal
    Bij ons is het de laatste vakantie ook op een ramp uitgelopen ,meteen de eerste nacht werden we bestolen door insluiper in ons appartement .
    Weg laatste vakantieplezier ,ook ik durf het niet meer aan om nog een nachtje weg te gaan.
    Het is nu wachten op een plek in het verzorgingshuis.
    Kan nog wel een halfjaar duren
    Het kan niet meer thuis .
    Ik doe wat ik kan ,maar leuk leven is het niet

    Like

  6. Dank voor reactie en ik wens jou veel sterkte en heel veel begrip, we kunnen maar doen wat we doen tot het op is……hopelijk krijgt hij een plekje waar hij de verzorging krijgt die nodig is en jij wat verdiende rust , we zijn ook maar mensen met een grens , …

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s