Aan de lezers van mijn blog

Over het verdere verloop van het leven met een partner met (FTD) dementie, hoe dat in de realiteit is en hoe het samen stilaan veranderd in samen alleen…

Na heel wat weken van vluchtgedrag, de illusie even los te kunnen laten in het besef dat dat niet kan neem ik de pen weer op. Afgelopen tijd is er heel wat gebeurd en zijn er veel dingen veranderd.

Eind september was er die dag!

Die dag dat mijn mantelzorg was opgebruikt, leeg was, mijn energiepeil in het rood stond en opladen niet meer lukte. Bij hem werd de verwarring steeds waziger. Tijd en ruimte ontsnapte aan hem en lichamelijk begon het ook steeds moeilijker te worden.

Mijn verstand wist wat me te doen stond, zowel voor hem als voor mij, maar het gevoel wou niet volgen, want dit moest ik alleen doen. Ik moest beslissen voor ons beiden verdere leven, en tegelijk mijn leven redden.  

Hem zien lijden op zijn manier, het willen helpen maar niet kunnen, de machteloosheid, en ja, ook het gevoel van te falen, van de zorg aan anderen te moeten afgeven, weer een stukje afscheid nemen. Hoe doe je dat?

Het was een rollercoaster van gevoelens, twijfels, wanhoop… 

Met die moed en wanhoop ben ik op gesprek gegaan naar het zorgcentrum St. Antonius waar Luc al in dagopvang verbleef om te vragen om uit te kijken voor vast verblijf.

Wat er dan allemaal door je heen gaat is met geen woorden te beschrijven.

Ik heb dan maar mijn verhaal verteld, van de grens die je als Mantelzorger maar blijft verleggen, tot verleggen niet meer kan omdat je zelf op het randje van de afgrond staat, een afgrond waar ook mijn leven dreigde mee de diepte in te gaan.

We hadden beiden hulp nodig, hij had de aangepaste verzorging nodig die ik hem niet meer kon geven. En ik moest hem loslaten uit zelfbescherming en mijn leven zien te redden, uit die spiraal geraken! Net als het beeldhouwwerk dat  ik gemaakt heb.

Na een zeer intens en eerlijk gesprek en een doos zakdoeken, werd de beslissing genomen hem naar voor te schuiven op de lijst voor vast verblijf. Mijn oprechte lof voor de manier waarop ze in St. Antonius mij hebben opgevangen, met respect, door zeer goed te luisteren en gepast en vol begrip te reageren zonder enige vorm van opdringen en of onbegrip.

Met een heel klein hartje en in tranen kwam ik het kantoor buiten, en daar stond Willy. Goed wetende wat ik doormaakte, zelf mantelzorger voor zijn Mia, enkele weken daarvoor had hij ook dezelfde beslissing moeten nemen. Samen trokken we naar de cafetaria voor een sterke koffie en een stevige knuffel, Dank je Willy! Dat is de kracht van lotgenoten, het begrijpen van.  

De weken die volgden waren zeer intens, en omdat ik gedurende dit jarenlange proces altijd alles met Luc besproken heb, al wist ik niet wat doordrong en wat niet, al zeker niet met FTD waar emoties nog amper aanwezig waren. Toch ben ik dat blijven doen, en nu nog.

Luc reageerde eerder apathisch, maar tegelijk ook met rust en gelatenheid, in de heldere momenten bewust van zijn afhankelijkheid en onmacht. Zo, de komende dagen was het wachten op telefoon voor een kamer om te verhuizen naar een woonzorgcentrum.

Wordt vervolgd…

4 gedachten over “Aan de lezers van mijn blog

  1. Heel mooi geschreven
    Moet moeilijk zijn of zo een beslissing te nemen na jaren samen thuis te wonen
    Maar waarschijnlijk voor beiden de beste oplossing
    Lieve groet
    Sabrina

    Like

  2. Heel mooi beschreven. Ik denk dat je het zelf meegemaakt moet hebben om helemaal goed te kunnen begrijpen waar je doorheen moet als je zo’n beslissing moet nemen. Heel veel sterkte en ik kijk uit naar het vervolg. Groeten Elly.

    Like

  3. Mooi geschreven , Ik was zondag op stap met enkele vriendinnen waarvan er iemand ook beginnend dementie vertoonde en hulp moest hebben met waar is mijn tramkaart ! waar is mijn geld ! waar heb ik mijn bankaart gelaten , het ergste is dat ze het beseft dat ze vlug achteruit gaat ;gelukkig zijn er de vriendinnen die helpen en we beseffen dat het heel moeilijk wordt .Veel moed Bea.

    Like

  4. Bea,
    Jouw verhaal, jouw gevoelens weerspiegelen identiek de mijne.
    Onze beslissing werd 3 maanden geleden genomen.
    De eerste weken kwam ik tot rust,maar meer en meer kom ik tot het besef dat het niet meer wordt zoals vroeger
    Totaal anders, eenzaam, verdriet!
    Ik hoop dat we mekaar kunnen steunen en een babbel in de cafetaria.
    groetjes……..willy

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s